Water naar de zee waaien

De Antilliaanse - en Arubaanse studentenvereniging Passaat organiseert dit weekend voor de tweede keer de Passaat Recruitment Days. Een uitstekend initiatief en bij de opening vandaag in het WTC in Rotterdam was er grote belangstelling. Vandaag was er bovendien nog een symposium 'The Right Tools for the Job' met als onderwerp de toekomstige arbeidsmarkt in het licht van de staatkundige vernieuwingen.
De recruitment days zijn met name voor mensen met een Antilliaanse of Arubaanse achtergrond om de mogelijkheden te onderzoeken van een stage of een carrrière 'in eigen land'.

Het klinkt allemaal heel mooi en het is goed dat het bestaat, maar belangstelling op een beurs is niet voldoende. Met name in de jaren negentig is er een enorme uittocht geweest, vooral naar Nederland, vanwege de economische malaise. Tel daar jaarlijks enkele honderden beursalen bij op, waarvan het merendeel niet terugkeert, omdat ze, eenmaal gewend aan Nederland, ook wel inzien dat de carrrièrekansen in Nederland veel groter zijn en de verdiensten hoger.

Ook de term carrrière in eigen land is een nogal vaag begrip. Er wonen in Nederland bijna net zo veel Antillianen als op Curaçao en die zijn er echt niet allemaal gisteren gaan wonen. Veel jongeren zijn dus al van de tweede of derde generatie en die hebben vaak net zo veel affiniteit met de Antillen als een derde generatie Turk met Turkije.
Die stageplaats is dan misschien nog wel leuk, maar er blijven? Nee, dat niet.

De Antilliaanse overheid doet ook niet al te veel om deze landskinderen het gevoel te geven er bij te horen. Ze hebben bijvoorbeeld geen stemrecht en veel studenten zullen zich later vooral alle problemen met de studiefinanciering herinneren.

Het belangrijkste aspect echter is dat iedereen wel weet hoe het is om als jongere op Curaçao aan de slag te gaan. Op enkele internationale bedrijven na lijkt Curaçao meer op een kruising tussen België en Italië dan op Nederland: vriendjespolitiek, neefjes en nichtjes van deze of gene op onmogelijke posities, een politiek benoemde incompetente directeur en op iedere afdeling een chef op leeftijd, met voldoende papi uitstraling die geen meter wijkt. Verantwoordelijkheid is eng en wordt naar beneden doorgeschoven of aan iemand die je kwijt wil. Eigen initiatief wordt niet op prijs gesteld en hard werken evenmin, want dan wordt pijnlijk duidelijk dat de hele afdeling niets uitvoert.
Ga daar als enthousiaste jongere maar eens 10 keer hard met je hoofd tegen de muur lopen tegen een salaris dat fors lager zal liggen dan voor een vergelijkbare baan in Nederland.
En de Antilliaanse gulden, die gekoppeld is aan de Amerikaanse dollar, maakt werken op de Antillen op het moment ook niet aantrekkelijker.

De passaat zal dus wat harder moeten blazen om hier een frisse wind te doen waaien. Anders blijft het water naar de zee dragen. En zee hebben we genoeg.